Μια φορά και έναν καιρό, γεννήθηκε ένας μικρός ήρωας, ο Ναυσίνοος. Όταν ήταν μικρός, δε γνώριζε πόσο σημαντικός ήταν τόσο για τον ίδιο του τον εαυτό, όσο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους, και ιδίως για τα παιδιά. Ο κόσμος και οι άνθρωποι του φαίνονταν μαγευτικοί, αλλα τόσο πολύπλοκοι. Απο τη μία ήθελε τόσο πολυ να τους γνωρίσει και απο την άλλη δεν είχε ιδέα πως θα τα καταφέρει. Τους έβλεπε να περπατούν, να τρέχουν, να τρώνε, να χρησιμοποιούν διάφορα αντικείμενα. Με το στόμα τους έβγαζαν περίεργους αλλά μελωδικούς ήχους. Απο ό,τι καταλάβαινε με κάποιο τρόπο αυτοί επικοινωνούν, διότι ως δια μαγείας μετά απο αυτή τη διαδικασία ο ένας έδινε πράγματα στον άλλον και ήταν όλοι τους χαρούμενοι και ευχαριστημένοι.

   Ο Ναυσίνοος ήταν πραγματικά τρομοκρατημένος σε αυτόν τον περίπλοκο, αλλα τόσο όμορφο κόσμο. Ήθελε τόσο πολύ να τον μάθει, αλλα δεν ήξερε τον τρόπο. Φοβόταν να παίξει με τα άλλα παιδιά, δεν ήξερε τι να κάνει, τι να πεί, το μόνο που έκανε ήταν να παρατηρεί τους άλλους σιωπηλός. Ξαφνικά, μια μπάλα τον ακούμπησε ελαφρά στο πόδι. Τρόμαξε λίγο… αλλά είδε ένα παιδάκι να του χαμογελά απλώνοντας τα χέρια του και να του λέει κάτι ακατανόητες λέξεις. Τότε, ο εαυτός του του θύμισε μία εικόνα που είχε δει κάποια άλλη στιγμή στο παρελθόν. Αυτό το γεγονός ήταν η αφορμή για να γεννηθεί ο μικρός Ναυσίνοος. Αρχικά, πέταξε τη μπάλα, το άλλο παιδάκι του χαμογέλασε, το ίδιο έκανε και αυτός επαναλαμβάνοντας πολλές φορές το πέταγμα της μπάλας. Τότε, με μαγικό τρόπο ο Ναυσίνοος  σταμάτησε να φοβάται, το τοίχος της επικοινωνίας έσπασε και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της μάθησης, το ταξίδι της σκέψης και του νού

   Το τείχος που είχε φτιάξει για τον εαυτό του γκρεμίστηκε και ένας καινούριος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά του. Όλα του φάνηκαν πιο εύκολα, πιο κατανοητά. Βρήκε τον τρόπο, τον δικό του τρόπο και σκοπό ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους. Ήταν τόσο όμορφος και ενδιαφέρον που δεν έχανε στιγμή να ανακαλύψει ακόμα ένα κομμάτι του. Ήταν τόσο περήφανος για τα καθημερινά κατορθώματά του που αποφάσισε να βοηθήσει κι άλλα παιδάκια να ανακαλύψουν το θυσαυρό που υπάρχει στον κόσμο των ανθρώπων.

   Όλοι μας υπήρξαμε μικρά παιδιά σαν το μικρό Ναυσίνοο, που δε γνωρίζαμε τον κόσμο μας όταν γεννηθήκαμε. Βρίσκοντας ο καθένας μας, τον δικό του τρόπο να μεγαλώσει και να επικοινωνήσει με τους άλλους, βοηθάμε κι εμείς άλλα παιδιά που χρειάζονται βοήθεια για να βρούν τον δικό τους δρόμο προσ την επικοινωνία και την ανάπτυξη